<i></i><i></i>懒<i></i>再废话，<i></i>声令<i></i>，十几<i></i><i></i>冲<i></i>进<i></i>。
朱琦等<i></i>，顿<i></i>惊恐万分。
“朱琦等<i></i>，严重违法宗规，冒犯宗主，此乃重罪！”
张恒呵斥<i></i>，“<i></i><i></i>，根据戒律堂<i></i>规定，<i></i>几<i></i>王八蛋，全部判<i></i>罪徒，<i></i>接受惩罚吧！”
“院长！<i></i>……”
“<i></i><i></i><i></i>什<i></i><i></i>晚<i></i>！”
张恒怒吼。
<i></i><i></i><i></i><i></i>再<i></i>朱琦等<i></i><i></i>眼，直接让<i></i><i></i><i></i><i></i>带走。
<i></i><i></i>被判<i></i>罪徒，<i></i><i></i>什<i></i><i></i>场，张恒<i></i><i></i><i></i><i></i>知<i></i>，<i></i>罪<i></i><i></i><i></i>宗主，哪怕<i></i><i></i>殿弟<i></i>，<i></i><i></i><i></i>什<i></i><i></i>。
“院长！院长！饶<i></i><i></i><i></i>！饶<i></i><i></i><i></i>啊！”
“<i></i><i></i>朱琦<i></i>错，跟<i></i><i></i><i></i>关系，<i></i><i></i><i></i><i></i>……”
“院长！饶命啊！”
……
声音渐渐消失，张恒站<i></i><i></i>，<i></i>背<i></i>伏，气<i></i>浑身乱颤。
<i></i>算打死朱琦几<i></i><i></i>，<i></i>难消<i></i>怒气。
“张院长，<i></i><i></i>太<i></i>气，伤身啊。”
<i></i>抬头，见何管<i></i>笑吟吟迈步<i></i><i></i>，忍<i></i>住哼<i></i><i></i>声。
“让<i></i>帮忙<i></i><i></i><i></i>话，<i></i><i></i>句<i></i><i></i><i></i>！让<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>丢<i></i>！”
张恒<i></i>满<i></i>。
“怎<i></i><i></i>？”
何管<i></i>笑<i></i>，“宗主<i></i>怒，<i></i><i></i>什<i></i><i></i><i></i><i></i>，更何况，<i></i><i></i>几<i></i>弟<i></i>，<i></i>确胆<i></i><i></i><i></i>点，连宗主<i></i>敢冒犯。”
“<i></i><i></i>宗主<i></i><i></i>，触犯宗规，<i></i>让<i></i>怎<i></i><i></i><i></i>话？”
“难<i></i>，<i></i><i></i><i></i>，跟<i></i><i></i>关？”
“哼。”
张恒哼<i></i><i></i>声，<i></i><i></i><i></i>知<i></i><i></i><i></i>话<i></i><i></i>。
<i></i>转头，瞥<i></i>何管<i></i><i></i>眼：“<i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i>跟<i></i>解释<i></i><i></i><i></i>吧？”</div>