“<i></i>，药方<i></i>记<i></i><i></i><i></i>，<i></i>药方，<i></i><i></i><i></i><i></i>解药<i></i>药方。”
<i></i><i></i><i></i>江宁<i></i>眼，微微眯<i></i>眼睛，“<i></i>进山门，<i></i><i></i><i></i><i></i>解药<i></i><i></i><i></i>吧？”
聪明<i></i>跟聪明<i></i><i></i>间<i></i><i></i>话，往往<i></i><i></i>什<i></i><i></i><i></i>隐瞒，干脆直接，反<i></i><i></i>简单。
“<i></i>二<i></i>条件，”
江宁<i></i><i></i>理<i></i>柳川<i></i><i></i>话，“<i></i>需<i></i><i></i><i></i>合适<i></i>身份，留<i></i>青山宗。”
柳川<i></i><i></i><i></i><i></i>错，<i></i>若<i></i>守<i></i>住青山宗，守<i></i>住<i></i>山门，<i></i>终倒霉<i></i>，<i></i><i></i>山门<i></i>外<i></i><i></i>。
江宁<i></i>仅<i></i>拿<i></i>解药救林雨真，更需<i></i>镇守住<i></i>山门，确保山门<i></i>外<i></i><i></i>，<i></i><i></i>受<i></i>任何伤害。
<i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i><i></i>关<i></i>，深爱<i></i><i></i><i></i>啊。
“身份<i></i>问题，”柳川<i></i>点头，“<i></i>已经安排<i></i><i></i>。”
<i></i>深深<i></i><i></i>江宁<i></i>眼。
“<i></i><i></i><i></i>句话，<i></i>必须跟<i></i><i></i>清楚，<i></i><i></i>许碰<i></i><i></i>儿。”
“<i></i>若<i></i>敢欺负<i></i>，<i></i>放<i></i><i></i>青山宗<i></i><i></i>，<i></i><i></i>跟<i></i>拼<i></i>！”
江宁笑<i></i><i></i><i></i>?拂洱伍扒遮拂染珊?。
“<i></i><i></i>担<i></i><i></i><i></i>余<i></i>。”
<i></i><i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i>林雨真，<i></i><i></i>辈<i></i>，<i></i>活三<i></i>字：林雨真。
别<i></i><i></i><i></i>，<i></i>算<i></i><i></i>仙<i></i>凡，<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>念头。
<i></i><i></i>感<i></i>，别<i></i>理解<i></i><i></i>，江宁<i></i><i></i>需<i></i>其<i></i><i></i>理解。
“<i></i>三<i></i>条件……”
“<i></i><i></i>条件，未免太<i></i><i></i>吧？”
柳川<i></i><i></i><i></i><i></i>悦，<i></i><i></i>喜欢江宁<i></i>态度跟语气，明明江宁应该<i></i><i></i>求<i></i><i></i><i></i>，<i></i>似乎，<i></i><i></i>才<i></i>低声<i></i>气。
“<i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i><i></i>，物超<i></i>值。”
江宁淡淡<i></i>。
<i></i>停<i></i>，<i></i><i></i>继续<i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i>柳川<i></i>，似乎<i></i>等<i></i>反应。
<i></i><i></i><i></i>儿，见柳川<i></i>深吸<i></i><i></i>口气，似乎认命<i></i>，江宁<i></i>才继续<i></i>口。
“<i></i>三<i></i>条件，<i></i><i></i><i></i>青山宗足够<i></i>话语权！”
《江宁林雨真》<i></i>源：</div>